De Bart

De afgelopen maanden heb ik niemand gezien, gesproken of gehoord met uitzondering van een vormgever, illustrator en drukker. Ik had de eer om als adjunct-hoofdredacteur te werken aan de jubileumglossy De Bart. Vette shit!
Met Bart de Graaff als hoofdredacteur is het een gaaf blad geworden. Van een zoenende Irene Moors tot een zingende Lee Towers, heb ik mogen interviewen. Ik heb ontzettend veel teksten mogen schrijven en de algehele coördinatie mogen doen. Het was leerzaam en ontzettend hard werken. In één maand een glossy realiseren, is gekkenwerk. Ik ben dol op gekkenwerk en dol op het eindresultaat:

De Bart is een glossy vol met mooie, ontroerende en grappige verhalen over, voor en zelfs door Bart.
En online kun je het ook lezen…

 

 

Bewaren

Bewaren

Ik help je graag!

Het is voorbij. Mijn eerste jaar als ondernemer. Mijn boekhoudjaar is afgesloten. Het bloed, zweet en tranen staan in mijn gedachten gegraveerd. Het beginjaar heeft me nogal wat gekost; veel energie, veel twijfels en veel euh leersituaties, oftewel beginnersfouten, oftewel blunders.

Ik heb nooit de droom gehad om ondernemer te worden. Ondernemer zijn leek me alleen maar stress om geld, veel te hard werken en veel te ingewikkeld. Maar vooral bezig zijn met allerlei randzaken zonder dat je echt doet wat je leuk vindt.
Wel wilde ik schrijver, blogger en columnist zijn. Ik zou teksten schrijven voor mezelf en voor anderen, maar ondernemer zou ik zeker niet worden.

Nu ben ik beide! Na acht maanden durf ik dat te zeggen.
Ik voel me meer schrijver dan ondernemer, maar zie de financiële en zakelijke kant als bevestiging van wat ik eindelijk mag zijn. Eindelijk….. is het echt!

Met een echte nieuwe website, een echt steeds groter wordend portfolio, echte opdrachten, echte visitekaartjes en een nieuw gaaf kantoor. Met soms heel veel stress en heel hard werken maar vooral met echt heel veel plezier. Dank aan allen die mij hebben geholpen. Jullie zijn echt heel tof en ik zorg dat jullie een vermelding krijgen in mijn eerste boek ;-).

En nu ben ik blij. Ik leer, ik geniet en heb vooral zin in veel nieuwe opdrachten. Dit is wat ik wil zijn.

Dus heb je opdrachten of vragen, neem contact met mij op. Ik help je graag!

De aparte Kamer van Koophandel

Eindelijk heb ik mijn ondernemingsplan afgerond en is deze goedgekeurd door het bestuur van de Bart de Graaff Foundation. Ik vond de afgelopen maanden verschrikkelijk. En als ik iets verschrikkelijk, eng of spannend vind dan begin ik heel hard te lachen en/of heel hard te huilen. Dus je kunt je voorstellen hoe de afgelopen maanden eruit hebben gezien (voor mijn vriend..). Maar nu ben ik blij. Blij dat het goed is en blij dat ik het allemaal heb moeten beschrijven. Ik heb veel geleerd en dankzij mijn fantastische plan weet ik wat ik wil en wat ik moet doen om dit te bereiken.

Eerst gun ik mezelf natuurlijk wel een paar dagen vakantie, zodat ik rustig kan wennen aan het feit dat ik een toekomstig zelfstandig ondernemer ga worden. Maar maandagochtend begin ik vol goede moed aan mijn werkweek.
Ik maak mijn lunchpakketje en loop de trap op naar mijn kantoor. Ik pak nog maar een keer mijn plan erbij, streep de doelen af die ik al behaald heb, draai wat rondjes op mijn stoel en pak dan eindelijk de telefoon. Ik ben dit stiekem al weken aan het uitstellen maar vandaag ga ik het echt doen. Ik ga een afspraak bij de Kamer van Koophandel maken, zodat ik me kan inschrijven als ondernemer. Vrijdag kan ik al terecht.

Vrijdagochtend sta ik blij en zenuwachtig op. Today is the day, de dag die je wist dat die zou komen.
Ik verheug me vooral op de kvk-pen en het flesje champagne. Mijn vriend mag mee om foto’s te maken en als psychische steun. Ik vind het ontzettend spannend maar ook heel leuk en stuiter vrolijk rond in de wachtruimte van de Kamer van Koophandel.

Al snel komt een vriendelijk, kijkende meneer ons halen. Hij neemt ons mee naar een open ruimte met heel veel kvk-mensen en heel veel toekomstige ondernemers. Onze kvk-man stelt zich voor en nodigt mij uit om te vertellen wat ik wil gaan doen. Netjes geef ik antwoord. Hij stelt dan nog wat vragen over opdrachtgevers, omzet en doelstellingen. Nadat ik antwoord heb gegeven, vraagt hij of ik ooit heb gehoord van een btw-nummer zonder inschrijving als ondernemer en de mogelijkheden hiervan. Onzeker schud ik nee. Hij geeft aan dat hij wil bekijken of het in mijn geval misschien voldoende is om alleen een btw-nummer aan te vragen. Voordat hij nog iets kan zeggen of uitleggen, begin ik te huilen. Niet charmant een klein traantje over mijn wang, maar echt te brullen.

De kvk-man kijkt me verbijsterd aan en mijn vriend weet niet of hij nou moet lachen of me moet troosten. Hier had ik me totaal niet op voorbereid. Maanden ben ik bezig geweest om dit te bereiken en nu is er een kans dat ik helemaal geen ondernemer word. Na een paar minuten herstelt de kvk-man zich en gaat een glaasje water halen. Even later komt hij terug en neemt ons mee naar een aparte kamer.

“Hier hebben we wat meer privacy en maak je de rest van onze bezoekers niet zo aan het schrikken.” Dat laatste zegt hij niet maar dat had prima in de context gepast.

Even zonder gekheid de kvk-man pakt de situatie super aan! Rustig vraagt hij wat er aan de hand is. Ik vertel over de maandenlange strijd met mezelf en mijn ondernemingsplan, over de (goed)keuring van de Bart de Graaff Foundation, over mijn onderneming en mijn salesplan.
In mijn monoloog geef ik antwoord op alle vragen die hij eerder al stelde en tien minuten later zijn alle formulieren ingevuld en afgedrukt. Hij wilde gewoon even weten wat ik precies ga doen. Niks aan de hand dus. Ik lach naar de camera en met een rode neus zet ik mijn handtekening onder de formulieren. En dan is het officieel. Ik ben een zelfstandige ondernemer.

De vriendelijke kvk-man staat op en loopt naar de deur. “Gefeliciteerd en veel succes met je onderneming” zegt hij terwijl hij mijn hand schudt. Vol verwachting blijf ik  even staan wachten op mijn flesje champagne en pen.
“In kader van de bezuinigingen…”, zegt de kvk-man verontschuldigend terwijl hij zijn lege handen in de lucht houdt. “Maar je ‘mag’ nog wel even afrekenen.”

Even later loop ik met mijn vriend naar buiten. Ik kijk hem glimlachend aan. Wat maakt het ook uit! Ook al heb ik geen champagne. Ik ben heel blij vooral heel trots. Trots met een hoofdletter T en een rode neus. Ik ben gewoon een echte freelance tekstschrijver!

Dus zoek je nog een tekstschrijver? Bel me, mail me, tweet me, messenger me, LinkedIn me! Ik help je graag.

 

 

 

 

John Geven

Verschillende malen kreeg ik het advies van Jan Willem en anderen. ‘Ga eens met hem praten, luister gewoon eens wat hij te vertellen heeft en kijk eens hoe hij het doet’.

“Ja zal ik eens doen”, zei ik standaard om dan in mijn hoofd de aanvulling te maken met ‘ooit’.

Ik wist niet zo goed wat ik er moest gaan doen. Wat als er geen gesprek zou zijn, maar eindeloze stiltes? Wat als hij mijn ontzettende grappige grapjes niet snapte en er hele ongemakkelijke situaties zouden ontstaan? Wat als ik hem niet zo interessant zou vinden als al die anderen? Wat als ik niet gemotiveerd raak maar juist mezelf nietszeggend en klein zou gaan vinden? Wat dan?
Dat wilde ik allemaal niet, dus bleef mijn ontmoeting met John ooit.

Maar gisteren is het er toch van gekomen. Weliswaar met een omweg, met meerdere mensen en een heel ander doel. Maar ik heb eindelijk John Geven ontmoet.
En ik wil hem niet op een voetstuk plaatsen maar (OMG) daar hoort hij eigenlijk wel.

John Geven is een ook een Bikkel van de Bart de Graaff Foundation, net als ik. Alleen eentje van vroeger. Hij werd in 2007 geselecteerd en is ondertussen een van de succesvolste ondernemers en bikkel die ik ken (moet er wel bij vermelden dat bijna elke bikkel op zijn of haar manier wel succesvol is).

Gisteren stapte ik dus voor het eerst en wat stuntelig zijn studio binnen. Voorzichtig lopend om niet te struikelen en hard mijn lippen op elkaar persend zodat ik er niet een of andere stomme opmerking eruit zou gooien. Voor dat laatste heb ik eigenlijk geen seconde bang voor hoeven te zijn. Ik denk dat ik twee uur gevuld heb met ‘whow’.

Even zonder gekheid. Ik werd super hartelijk ontvangen. De fotostudio is immens, de kookstudio is heel uitnodigend, de vergaderruimte zijn mooi en de mensen zijn super aardig. En John en zijn vrouw Nicole zijn heel hartelijk.

We hebben maar even heel kort gesproken over zijn onderneming(en) en over mijn startende onderneming omdat we daar met een ander doel waren.
Maar… wat hij heeft bereikt, wat hij allemaal nog doet en wat hij allemaal nog wilt bereiken, dat is vrij indrukwekkend. Buiten dat hij hele mooie foto’s maakt van hele, hele mooie mannen ;-) en supermooie vrouwen waar ik uren naar gestaard hebt, lijkt hij wel een analytisch ideeënbus.

En zo ging ik daar dus ook weg. Blij, geïnspireerd, met tig nieuwe ideeën, een aantal nieuwe mogelijkheden en kansen en met heel veel rust. Rust omdat ik geloof dat ik er ook wel kom en dat het dus echt allemaal kan.

“Als dit is wat je wilt, ga er dan voor met volle 100%. Pak kansen en creëer mogelijkheden”, dat is wat John mij heeft geleerd in onze ontmoeting.

Ach, had ik maar naar al die mensen geluisterd en eerder met hem afgesproken…..

Ik ben een bikkel

Twee jaar geleden heb ik mijn eerste blog online gezet. ‘I tweet to the top‘ een beetje als grap en een beetje serieus maar dat laatste durfde ik niet hardop te zeggen. Mijn doel was om een ‘bekende’ blogger te worden.
Door actief te worden op social media, een website te maken, blogs te schrijven, gastblogs te schrijven en uiteindelijk is daar het vloggen bijgekomen.

En ik vind het nog steeds heel erg leuk. Ik hou van verhalen vertellen. Zo leuk dat ik soms heel stiekem dacht, zou ik in de toekomst hier iets mee kunnen…..Nee…Wel?

Mijn eerste toekomst kwam twee maanden geleden door een tweet van de @bartfoundation.

tweetbart

Eerst heb ik nog een maand getwijfeld. Kan ik dat wel, wie zit er op mij te wachten, durf ik het wel. En uiteindelijk twee dagen voor de sluitingsdatum de knoop doorgehakt en mijn ondernemingsplan geschreven (ik werk nu eenmaal goed onder een beetje druk ;-) ).

Vorige week vrijdag moest ik naar BNN voor de laatste ronde van de selectieprocedure van de Bartfoundation. ‘Even’ een pitch geven van vijf minuten voor de vakjury van de Bartfoundation en mentorbedrijven bestaande uit 25 man!!!

In vijf minuten moest ik ‘even’ vertellen dat ik ondernemer wil worden. Een freelance tekstschrijver en vlogger om precies te zijn.
Dat ik wil vertellen, informeren, amuseren, laten zien, verbinden, prikkelen en relativeren. Over de impact van een chronische ziekte maar ook over relaties, zelfvertrouwen, persoonlijke ontwikkeling, communicatie. Over mezelf en over anderen.
En…. ik wil een eigen column in de Viva of de Flair omdat ik hier stiekem fan van ben, tot grote irritatie van enkelen ;-).

Ik heb echt van alle kanten hulp gekregen van peptalks tot online reiki-behandelingen, van stenen tot koffie, van oefening tot kritiek. En bedankt allemaal want het heeft geholpen.

Ik ben een van de Bikkels van 2013 van de Bartfoundation. Het bedrijf Frisse Blikken gaat mij het komende jaar begeleiden om mijn onderneming succesvol te maken.

frisseblikken

 

Ik ben blij en heb het echt van de digitale daken geschreeuwd. Maar ik vind het ook doodeng. Ik zie mezelf nog mijn eerste blogje schrijven ‘I Tweet to the top’. Ik met mijn grote mond die altijd wel iets te zeggen heeft en een flauw grapje kan maken, maar nu ….. Mijn frontale kwab is nog zo verdoofd door de fantastische verbijstering.
Terwijl de rest van mijn hersenen overuren lijken te draaien; Wat wordt mijn bedrijfsnaam? Moet ik mijn handtekening nu al gaan oefenen? Wanneer moet ik naar de kapper? Kan ik dit echt of had ik last van tijdelijke grootheidswaanzin? Hoe ga ik het lichamelijk allemaal voor elkaar krijgen? Welke kleren moet ik op de eerste kennismaking aan? Waar moet ik over schrijven? Aan wie zal ik mijn eerste boek opdragen? Zal ik een abonnement nemen op de Viva of de Flair? Wat eten we vanavond? Zal ik mijn dankwoord voor mijn vriend alvast schrijven?

Ik heb het druk dus. In ieder geval in mijn hoofd. 778 Posts geleden had ik dit niet gedacht. Maar ondertussen besef ik dat dit is wie ik ben, dit is wat ik doe, dit is waar ik van geniet. Ik ben nog lang niet op de top, maar dit is wel een hele unieke kans en het voelt wel top. Dit is mijn toekomst en die gaat nu dus echt beginnen (en ik heb niet eens gesolliciteerd bij de Bijenkorf).