De Bart

De afgelopen maanden heb ik niemand gezien, gesproken of gehoord met uitzondering van een vormgever, illustrator en drukker. Ik had de eer om als adjunct-hoofdredacteur te werken aan de jubileumglossy De Bart. Vette shit!
Met Bart de Graaff als hoofdredacteur is het een gaaf blad geworden. Van een zoenende Irene Moors tot een zingende Lee Towers, heb ik mogen interviewen. Ik heb ontzettend veel teksten mogen schrijven en de algehele coördinatie mogen doen. Het was leerzaam en ontzettend hard werken. In één maand een glossy realiseren, is gekkenwerk. Ik ben dol op gekkenwerk en dol op het eindresultaat:

De Bart is een glossy vol met mooie, ontroerende en grappige verhalen over, voor en zelfs door Bart.
En online kun je het ook lezen…

 

 

Bewaren

Bewaren

SAL-dag

Lieve Kaat,

Wat ben ik blij met je blog en dankbaar met de Schijt-aan-Linda-Dag (SAL-dag). Ik had me ook ingeschreven als blogger voor Linda.lijnt en goede hoop. De afwijzing doet toch een beetje pijn, want past mijn verhaal niet of vinden zijn mijn tekst niet goed genoeg..? Die twijfel die jij, ik en waarschijnlijk 388 anderen met ons hebben. Ik haat twijfelen en ben gelijk aan de wijn en chips geslagen. Ik overweeg om Flair, Vrouw of Libelle te vragen of zij mij kunnen helpen, maar ik moet eerst even de afwijzing verwerken. Ik ben wel benieuwd naar de twee bloggers die het wel zijn geworden!

En misschien denk je: waarom heb jij je ingeschreven? Hoewel ik nu een gezond gewicht heb, betekent dat niet dat ik gelukkig ben met mijn lijf. Daarnaast ben ik lang te zwaar geweest, maar ook een tijd veel te licht. Ik dacht dus dat mijn verhaal een toevoeging kon zijn in het aanbod bij Linda.

Ik moet wel bekennen dat ik nog nooit een dieet heb volgehouden, want ik heb (wat dit betreft) een zelfdiscipline van een zak aardappelen.
Het resultaat zag je ook duidelijk terug. Vanaf mijn 14e tot mijn 28e was ik iets boller. Niet voluptueus, want dat klinkt mooi en sexy. Ik was alles behalve sexy, wel onzeker, te zwaar en vooral ongelukkig met mijn lijf.
En toen kreeg ik de ziekte van Crohn, wat ik spottend mijn Sonja Crohn dieet noem. Van bijna 80 kg zakte ik af naar 53 kg om vervolgens een gewicht van 65 kg te bereiken (met zo’n vijf kilo speling omhoog ;-) ).
Ik heb dus niks te klagen, alleen de ouderdom en zwaartekracht beginnen grip te krijgen op mijn lichaam. Het gevolg: loshangend vel, flabberende hangbillen, zwaaiende kipfiletjesarmen, champignonvormige vetjes over mijn broeksriem en hangende theezakjes ook wel borsten genoemd. Als je me ziet, denk je ‘och, dat valt wel mee’, maar als ik ga liggen, lijk ik net een uitpuilende rollade. Daarom koop ik mijn onderbroeken minstens twee maten groter (lang leve het grote hema-ondergoed) en draag ik geen strakke kleding.

Niet echt te zwaar, maar wel te los, dat is de omschrijving die bij mijn lijf past.

Dat wil ik veranderen. Een paar kilo eraf en vooral heel veel strakker. Ik heb een goede stok achter de deur: mijn bruiloft en mijn mooie trouwjurk (waar ik niks over mag verklappen)!

Maar het wordt dus tijd voor actie. Ik heb nog 173 nachtjes en een plan (waar ik nog aan moet beginnen):

  •    1 x per week boksen
  •    1 à 2 x per week tennissen
  •    2 x per week wandelen of fietsen
  •    1x per week vegetarisch, minder vlees
  •    5 x per dag eten (dus ook ontbijten
  •    meer groenten en minder koolhydraten
  •    niet te veel en ook niet te weinig calorieën
  •    geen frisdrank en 1,5 L water
  •    minder alcohol (lekker vaag)
  •    wel genieten van het leven!

Trouwen is echt een goede stok achter de deur, maar ik ken mezelf en weet dat ik nog wel wat hulp kan gebruiken. Dus ik vroeg aan Linda of zij mij wilde helpen. Aangezien zij niet kan, kan jij het misschien wel? Wat is de beste tip die jij ooit hebt gekregen?

Bewaren

Bloggen voor een product

Beste Chantal,

Ik wil je hartelijk bedanken voor je email. Complimenten over mijn website is altijd leuk om te horen. Ik vind het fijn dat jullie meedenken. Want je hebt gelijk, het is soms heel moeilijk iets nieuws te bedenken waar ik over kan schrijven.

En natuurlijk wil ik een kijkje nemen op jullie website. Oh…… Je wilt dat ik de website benoem en schrijf hoe leuk jullie product is. En jullie geven daar iets voor.  De leukste blog krijgt het product ook daadwerkelijk. Dus als ik voor jullie over jullie product blog, dan word ik misschien ook beloond. Wat me misschien nog acceptabel lijkt is: jullie geven het product en ik schrijf er misschien een blog over.

Maar beste Chantal, ik heb er over nagedacht en wil helaas niet op jullie aanbod ingaan.

Met vriendelijke groet,

Sabrina van Loon

De laatste tijd krijg ik meer van deze mails. Verschillende producten, maar bijna identieke teksten. Als ik een blog schrijf over een product dan krijg ik het product of maak ik kans om dit te krijgen. Dat laatste vind ik niet respectvol.

Ik vraag me altijd af hoe ze bij mijn website uitkomen. Ik heb nog nooit reviews geschreven.  Waarschijnlijk is het willekeur, maar dat terzijde. Ik twijfel soms wel of ik een keer op zo’n aanbod in moet gaan. Het is een soort betaling in natura toch? En als ik echt mag schrijven wat ik ervan vind, waarom niet?
Maar past het wel en zitten er geen addertjes onder het gras en wat doet het met mijn onafhankelijkheid en, en, en…En misschien denk ik wel te moeilijk en maak ik het te ingewikkeld (een talent van mij).

Dus mijn vraag aan jullie. Waarom (zouden) jullie het wel doen?

 

 

 

 

Carnaval

Ooit heb ik in een artikel gelezen dat het gebruik van Facebook depressies kan versterken. Het is algemeen bekend dat Facebook een ietwat positiever afspiegeling is van iemands leven.
Ik vind dat niet erg en ik vind het ook wel logisch. Als je iemand op straat tegenkomt, begin je ook niet gelijk te vertellen hoe rot je dag is. Of misschien wel, maar sociaal wenselijk is dat niet.
Maar vooral als je vrienden hebt die regelmatig op vakantie gaan of vrienden die een geweldig leven hebben en alleen maar leuke dingen doen, kan dit negatieve gevoelens veroorzaken bij degenen die dat niet hebben of degenen die niet kunnen relativeren. Ik heb daar nooit erg last van gehad. Ik kan oprecht genieten van foto’s van blije konijnen, katten, kinderen of honden, azuurblauwe zeeën of hagelwitte stranden. Ook van selfies en andere zelfverheerlijking.
Ik vind het gewoon leuk en gezellig. Geen negatieve gevoelens die langer dan twee seconden de overhand hebben.

Totdat het carnaval werd en nu nog steeds is.
Ik erger me groen. Ik zou me niet eens hoeven te verkleden, want ik kan zo als Shrek de deur uitlopen. Ik vind alle carnavalskostuums, polonaises, bierglazen en basale carnavalsdeuntjes meer dan irritant. Ik open zelfs mijn Facebookapp 50 keer minder op een dag door deze irritatie. Ik vind Facebook, carnaval en carnavalvierende vrienden stom.

Maar eigenlijk ben ik gewoon heel erg jaloers. Ik ben altijd al dol geweest op verkleedpartijtjes en carnaval. En elk jaar neem ik me voor om  te gaan carnavallen. Dit jaar zou ik zelfs bier gaan drinken met de buren,  terwijl ik helemaal geen bier lust en ik al vanaf 2008 geen carnaval meer kan vieren. 2016 zou mijn carnavalsjaar worden. Ik wist zelfs hoe ik zou gaan. Als kikker, muis of indiaan. Indiaan is wel mijn favoriet. Ik heb een jeugdherinnering waarbij ik met carnaval indiaan was en dat was geweldig. Ik was een jaar of vier en zie op de foto dat ik aan het bellen was met opa (want dat staat eronder) en ik ben blij want ik lach. Dat wilde ik dit jaar weer. Of eigenlijk wil ik dat al de afgelopen zeven jaar. Maar elk jaar is er iets waardoor het toch niet lukt.

Langzaam voel ik dus dat het artikel gelijk begint te krijgen. Ik raak een beetje depressief en voel me heel eenzaam in mijn jaloezie, gezien mijn vriend als rasechte Brabander de afwijking heeft om niks om carnaval te geven. Hem maakt het niks uit en ik voel me steeds ellendiger. Al die vrolijke, zatte mensen, al die gezelligheid, al dat bier, al die leuke pakjes.
DAT WIL IK OOK!
Ik moet me er ondertussen wel bij neerleggen dat de timing van carnaval elk jaar niet zo gunstig is voor mij, zo rond eind mei zou beter uitkomen. Accepteren dat je iets niet kunt en blij zijn met wat je wel kunt.
Dus vanavond als hij naar het werk is, zet ik Omroep Brabant aan en dans ik de hele avond de polonaise. Drink ik bier dat ik niet lust en lal ik vrolijk mee op de deuntjes. Ik ga carnavallen, thuis, rond de tafel, als indiaan! Alaaf!

 

 

Preventie

Ondertussen is het 12 dagen geleden dat er honderden vrouwen zijn aangerand in Duitsland. Volgens de media was een grote groep asielzoekers hierbij betrokken. Maar dat doet er eigenlijk niet toe, vind ik. Het is verschrikkelijk wat daar is gebeurd en daar lijkt iedereen het gelukkig mee eens te zijn.

Burgemeester Henriette Reker vond het ook verschrikkelijk en had ook nog een tip. Een gedragscode voor vrouwen met als onderliggende boodschap: Kleed je fatsoenlijk aan. Als desbetreffende vrouwen anders waren gekleed, waren ze dan niet betast? Dat als – als – als is natuurlijk nooit te bewijzen.

Bepaalde groepen zijn vaker het slachtoffer. Jonge vrouwen zijn vaker het slachtoffer van aanranding. Ouderen vaker van overvallen, buitenlanders vaker van racisme, kinderen van kidnapping, zwarte pieten van een rare discussie, hulpverleners van geweld, winkeliers van diefstal, vluchtelingen van mensensmokkelaars, homoseksuelen van pesten, mannen van zinloos geweld en ga zo maar door.

Even terug naar het kledingadvies van mevrouw Reker… Ik heb daar de afgelopen dagen over nagedacht en eerlijk gezegd ben ik het wel met haar eens. Ik vind ook dat de jongeren van tegenwoordig er schaars gekleed uitzien. Niet alleen met oud en nieuw of een feestje, ook op een gewone stapvrijdagavond. Ik haalde het vroeger niet in mijn hoofd om een naveltruitje aan te doen, maar dit kwam door het feit dat je met mijn tachtig kilo mijn navel niet meer zag. Ik had en heb nog steeds wel korte jurkjes aan, maar dat is niet te kort, te hoerig, maar gewoon mooi. Niks mis mee, vind ik zelf.

Maar haar advies is best nuttig. Misschien wel het vierde beste idee van Duitsland, na de aspirine, tuinkabouters en thermosfles. Want als je de aanleiding weghaalt is er ook geen probleem en dan zijn er geen daders en zeker geen slachtoffers. Het zou kunnen werken en je zou het heel breed kunnen inzetten. Dus jonge vrouwen die zich niet meer kleden als jonge vrouwen, ouderen niet als oudjes. En hetzelfde geldt voor buitenlanders, zwarte pieten, hulpverleners, kinderen, winkeliers, homoseksuelen, mannen….
Een soort continue carnaval voor elk menselijk wezen. Ganz Toll und Überpreventief ist das von Frau Reker. Und ganz van de zotte……Nicht?

 

 

De Grens

Voor mij zijn de opengestelde grenzen iets, waardoor je naar Duitsland, België of welk Europees land dan ook kunt rijden, zonder dat knappe douanebeambten je fouilleren of in je kofferbak kijken naar gestolen waar.
Ik vind het een voordeel. Ik voel me welkom door de open grenzen en eerlijk gezegd kende ik ook geen enkele knappe douanebeambten en smokkel ik ook nooit gestolen, in ieder geval niet in mijn kofferbak.
Meer dan mijn halve leven lang (ok, meer dan mijn driekwart leven lang) zijn de open grenzen een feit. Altijd zijn er voor- en tegenstanders geweest, maar voor mijn gevoel nog nooit zo extreem als de laatste tijd.

Er wordt geroepen, geschreeuwd en iedereen moet het weten. Social media staat er vol mee, elke dag opnieuw. Het lijkt wel of mensen de grenzen steeds strakker aan willen trekken, omdat ze bang zijn wat de vluchtelingen hier we niet allemaal komen doen. Ons is van ons. Terwijl ik alleen maar kan denken dat mensen niet voor de lol vluchten. In ieder geval het grootste gedeelte niet.
Maar toch denken sommige mensen anders. Dat zij, de vluchtelingen, alleen maar komen profiteren van dat wat wij hebben. Dat zij naar hun ingestorte huis kijken, waar de moeder en het kleinste kind onder het puin verdwenen zijn en denken… ach laten we maar eens lekker naar Nederland of Duitsland gaan voor de gezelligheid. Ik geloof niet dat zij dat doen en ik geloof ook niet dat wij dat ooit zouden doen. Niemand laat zo maar alles achter.

Wij tegen zij. Daar ligt volgens mij het probleem. Zo gauw we in wij en zij gaan denken, dan gaat het mis. Altijd en overal. Hoewel ik nu indirect natuurlijk hetzelfde doe. Maar toch denk ik dat ik een tegengeluid moet laten horen tegen alle kreten als ‘we zitten vol’ en ‘elke vluchteling is er één teveel’.
Ik ben echt bang dat op een gegeven moment de hel losbreekt als er niet voldoende ander geluid te horen is. Niet alleen daar, maar ook hier. Een tegengeluid om de balans te herstellen, maar ook om het plaatsvervangende schaamtegevoel te compenseren. Een geluid dat bange mensen die letterlijk zijn gevlucht voor hun leven, laat horen dat ze welkom zijn.

Ik denk dat de tijd van afwachten voorbij is. Ik kan achter mijn beeldscherm blijven zitten en niks doen, maar ik kan misschien laten horen wat ik vind. Ik kan laten zien hoe subjectief en relatief een grens kan zijn al is het maar in de kleinste voorbeelden. In de rij bij de Albert Heijn knoop ik grenzeloos praatjes aan met de mensen die ik normaal zou negeren. Ik vraag zelfs aan iedereen in dezelfde rij en de rij naast me de bestekzegeltjes. Op straat begroet ik onbegrensd iedereen die ik zie.  Ik eet de hele week alleen maar grenzeloze gerechten: Pizza, couscous, pasta, Shish taouk, Fuul, Dürüm, chlodnik. Het meeste vind ik niet heel lekker, maar ik weet niet of ik het gewoon verprutst heb bij het koken, wat vrij aannemelijk is, of dat het zo hoort te smaken.

Grenzeloos voor het goede doel waar ik in geloof: Dat wij en zij, ons is!

Verdraagzaamheid

De afgelopen maanden heb ik de term verdraagzaamheid vaker gehoord dan in de 33,5 jaar daarvoor. En ik heb er last van. Niet dat het zo vaak wordt benoemd, maar het feit dat er over gesproken moet worden en dat verdraagzaamheid niet iets vanzelfsprekend is. Het maakt iets in me los. Ik keek zelfs naar een tv-programma waar het een uur lang erover ging. De conclusie van de deskundige was dat de wereld niet per se minder verdraagzaam wordt, omdat problemen over wij en zij van alle tijden zijn. Vroeger over de gastarbeiders, nu over de vluchtelingen. Het enige verschil is dat we er meer over lezen omdat het overal online gedeeld wordt.

Ik was even opgelucht, want ik dacht echt dat de mensheid verloren was. Maar wij-zij problemen zijn er altijd geweest. Maar toch is er iets veranderd. Ik ben me er in ieder geval  bewuster van.

Vroeger toen ik jong was, heb ik het woord verdraagzaamheid nooit gehoord. Of ik viel in slaap voordat ze de derde lettergreep hadden gezegd. Maar zo ergerde ik mij vroeger ook nooit aan geblondeerde politicusmannen die te veel riepen. Ik dacht ‘wat een onzin’ en ging verder. Zou ik mensen negeren die op Facebook zeggen dat die blonde meneer wel een punt heeft en er verder niks van denken. Zou ik me niet plaatsvervangend schamen omtrent de gehele pieten- en vluchtelingendiscussie en zou ik zeker geen blog over verdraagzaamheid schrijven.

Maar ik heb het niet alleen. Zo weet ik 100% zeker dat een vriendin van mij zich 10 jaar geleden echt niet zou storen aan het feit dat het juiste pakje honig-jus niet op voorraad was, terwijl ze nu boos om de winkelmanager vraagt om haar beklag te doen. Tien jaar geleden zou mijn vriend niet de politie bellen omdat de buurtkroeg tot 2 uur ’s nachts een karaokewedstrijd houd waarbij de hele buurt gratis mag meegenieten. Zouden we ons met zijn allen niet ergeren over krijsende kinderen, poep op de stoep, melk die overkookt, de buurman die te hard hoest, mensen die je niet netjes aankijken, kauwgum etende caissières, pepernoten die al vanaf september in de winkel liggen, import Brabanders, import Nederlanders, niet respectvolle berichten op social media.

Maar zoals de meneer op televisie zei, is het van alle tijden. Alleen gaat het er naar mijn idee harder en onbeschofter aan dan veertig jaar geleden. Maar dat ligt misschien aan mij.
Maar hoe kan het dan dat ik er nu opeens last van heb? Net zoals ik dat zie bij mijn vriend, vrienden en tig anderen? De enige conclusie die ik daaraan kan verbinden, is dat het een soort bijwerking is. Van ouderdom. Buiten de rimpels, stijve knieën, grijze haren, krijg je dus een gratis een tunnelvisie en onverdraagzaamheid erbij. Je veel ergeren aan mensen of situaties ligt dus aan jezelf of beter gezegd aan je leeftijd.

Ik erger me veel meer omdat ik oud ben geworden.
En aan de rimpels en grijze haren kan ik misschien niet veel doen, maar aan mijn onverdraagzaamheid wel. Dat is toch een beetje goed nieuws, toch?

Waarheid

Soms weet ik niet meer wat waar is en wat niet. Zo zag ik op Facebook een oproep van een meisje dat vermist zou zijn en ik twijfelde of ik het zou delen. Later bleek dat het een hoax was. Mijn twijfel was dus terecht, maar mijn verbazing en ongeloof waren  nog groter. Wie doet nou zoiets? Hoe kun je zoiets plaatsen terwijl het niet waar is?

Over het algemeen ben ik lichtelijk naïef en dat vind ik prettig. Uitgaan van het goede en goedgelovigheid zijn wel eigenschappen die ik in mezelf waardeer. Ik heb ook altijd geloofd dat het nieuws waarheid is. Dat ik, als ik het nieuws braaf zou kijken, niet alleen heel serieus en volwassen zou zijn, maar dat ik ook alles wat van belang is over de wereld zou weten. Maar dat blijkt toch te naïef. Natuurlijk laten ze zien wat van belang is, maar vaak wel maar een klein gedeelte.

Zoals met de aanslag in Parijs. Libanon en Irak komen er nauwelijks in voor. Waarom niet? Ik weet het niet. Wat houden ze achter en waarom? En of het nou gaat om de oorlogen, vluchtelingen, vermissingen, afluisterpraktijken, informatie lekken of wat dan ook, ik weet alleen dat ik nu twijfel bij alles wat gezegd wordt. Altijd de “ja maar” in mijn achterhoofd heb. Ik weet gewoon niet meer zo goed wat ik moet geloven. Is er altijd een “ja maar” en waar vind ik dat? Ik besef natuurlijk dat mijn waarheid zeker niet jouw waarheid is. Al zal het me wel helpen als er een soort keurmerk zou zijn voor bepaalde groepen. Een stempel op elk politicushoofd, elke post of nieuwsitem, met 100% feitelijke juistheden. Of desnoods 70% waarmee ze aangeven dat je nog even verder moet kijken of ze niet alle informatie hebben.

Ik vind het heel lastig. Dat innerlijke wantrouwen vreet aan me. Ik verlang vaak terug naar mijn jeugdige naïviteit. Want mijn wantrouwen is nu zo groot, dat ik zelfs als Piet weermeneerman zegt dat het tussen de 13 en 18 graden wordt, ik met mijn thermometer naar buiten loop om te controleren of het wel klopt.

Het-eigen-mening-syndroom

Ik heb er 34 jaar over gedaan en vaak lukt het me nog niet. Een eigen mening hebben. Vaak als iemand vraagt wat ik van iets vind, is mijn hoofd opeens een bodemloze put. Geen boeh of bah kan ik dan uitbrengen. Het laatste jaar heb ik flink geoefend. Van voorzichtig mompelend en huilend zeggen wat ik vind, naar boos roepend mijn mening aan de wereld verkondigen. Hoewel die wereld vooral in mijn eigen huiskamer is en mijn enige slachtoffer mijn vriend is.

Maar ik kan je zeggen, het voelt zo ontzettend goed. Opkomen voor jezelf, je eigen gedachten ventileren. Gehoord worden omdat mensen nu eindelijk weten wat je wil en vindt. Dat je met mensen in gesprek bent en dat je jezelf afvraagt ‘wat vind ik daar nou eigenlijk van?’ en dat je er dan achter komt dat je er ook écht iets van vindt.

Ik merk ook dat hoe meer ik oefen, hoe meer ik ook vind. Van belangrijke meningen tot minder belangrijke. Maar wat doet dat er toe? Ik heb een eigen mening en de wereld moet die horen, want ik ben belangrijk. Lang leve je eigen mening.

Waarschijnlijk denkt iedereen zo, want er zijn meningen in overvloed. Zwarte pieten-, politieke, negerzoenen-, weergerelateerde, vuurwerk-, wensballonen-, baard-, overgewicht-, vluchteling-meningen. Anno 2015 moet je wel zeggen wat je vindt, want er is niet voor niks vrijheid van meningsuiting, persvrijheid, emancipatie en weet ik wat allemaal.

Het is ook allemaal belangrijk, voornamelijk voor jou als individu, want jij bent belangrijk.
We denken, we vinden en we roepen. Misschien iets te veel. Ik noem het ook wel ‘het-eigen-mening-syndroom’. Ik snap het, want het voelt zo lekker. Het is ook iets goeds, al die assertiviteit. Alleen vergeten we soms het luisteren en het zwijgen. Vergeten we soms dat onze belangrijke eigen mening, iemand anders heel hard kan kwetsen. Dat je niet op alles hoeft te reageren, niet van alles iets hoeft te vinden en dat hard roepen anderen kan provoceren wat alleen maar agressie oproept.

Maar waar ligt dan de grens, wanneer zwijg je en wanneer zeg je wél iets? Dat vind ik lastig. Maar ik weet wat dat als je dag in dag uit zegt wat je vindt, dat het dan een keer mis gaat. Als je dagelijks zegt tegen je partner over een dopje dat weer niet op de tandpasta zit, tegen je beste vriendin dat je haar kapsel lelijk vindt, tegen je baas dat hij een eikel is, of online roept en je angst ventileert dat Nederland zogenaamd te vol zou zijn, dan gaat dat een keer mis. Het is goed dat je een mening hebt, maar als je iemand kwetst , je elkaar blijft irriteren of benadeelt dan is het goed om soms je mening voor je te houden. Wat we lijken te vergeten is dat ons eigen belang niet altijd opweegt tegen het gezamenlijke belang en dat we gewoon af en toe onze klep moeten houden.

“Assertiviteit is ook ervoor kiezen om niks te zeggen”

 

Ja, ik wil Hema!

Echt Hema???????’ (hoor de verbazing).

Vroeger toen ik jong was, haalde ik mijn rookworst bij de Hema, mijn deodorant bij het Kruidvat, mijn boeken bij de boekhandel en alles wat ik niet nodig heb maar wel heel goedkoop is bij de Action. Gewoon lekker omslachtig maar wel duidelijk. Daar houd ik van.

De Hema houdt niet van omslachtig en ze zijn sinds kort van alle markten thuis. Testamenten, knutselspullen, brood, zorgverzekeringen, pennen, caravanverzekeringen, pyjama’s allemaal te koop bij de Hema. Alles is ECHT Hema. Lang leve de branchevervaging.
En misschien goed voor de concurrentie, maar ook wel wat verwarrend.

Is dit normaal, goed of slaan ze door?

Kunnen we straks ook voor ontbijthuwelijken bij de Hema terecht. Eerst even een ontbijtje voor 1 euro en dan lekker de trouwroute lopen. Heren links en dames rechts. Word je in een mooi pakje gehesen, sexy ondergoed, kant – en – klare trouwgeloftes waar je alleen nog de naam van je ontbijtpartner in hoeft te vullen en dan hopsakee naar de kassa. Waar de caissières allemaal bevoegd en bekwaam om twee geliefden in het echt te verbinden.

Nog even de vier woordjes: “Ja, ik wil Hema!”
” Gefeliciteerd u bent getrouwd. Zoenen kunt u buiten doen want er zijn nog meer wachtenden. Wilt u het bonnetje?”

Misschien moet ik gewoon even wennen en is en blijft de Hema, de normaalste zaak van Nederland.

Maar waar stopt het dan? Het lijkt me raar om rookworsten bij de notarissen kopen, brood bij Leenbakker, een frietje speciaal bij Plutosport en onze uitvaart bij de Mediamarkt regelen.

Ik ben toch niet gek!

 

Gastblog: Open brief aan de bejaarden in Nederland

Soms moet je even een blog delen van iemand anders gewoon omdat deze heel erg goed is.

Geachte mijnheer, mevrouw,

Het spijt mij oprecht dat er zo licht omgesprongen wordt door beleidsmakers met uw welzijn. Er zijn mensen onder u, die de hongerwinter nog hebben meegemaakt. U zult maar in Zeeland in een verzorgingshuis zitten (naam bij mij bekend), waar beleg op brood niet bij de primaire levensbehoeften hoort. Als u geen familie meer hebt om uw beleg te betalen, eet u droog brood. Brood wat vrijdags neergelegd wordt en waarmee u het tot maandag moet doen.

Martin van Rijn vindt, namens het kabinet, dat u geen recht hebt op een dagelijkse wasbeurt en een schone luier direct na een ongelukje. Dat u hebt meebetaald als belastingbetaler aan de kinderbijslag voor de ouders van Martin, in de tijd dat hij zelf nog in zijn broekje poepte, maakt niet uit dus.

Uw hele werkzame leven hebt u gezorgd. Voor uw kinderen, voor de maatschappij, door belasting te betalen. Uiteindelijk bent u in een verzorgingshuis terecht gekomen, in het volste vertrouwen dat de maatschappij iets terugdoet voor u. Helaas is er te weinig personeel, wegens bezuinigingen, om u allen de dagelijkse zorg te geven waar u in mijn ogen als mens recht op heeft.

Er zijn plannen om enkelen van u in delen van gevangenissen onder te brengen. Misschien bent u dan wel beter af, daar loopt meer personeel, is de maaltijd warm en hebt elke dag verschoning.

Voor die enkelen onder u die hebben gestreden voor de vrijheid van ons land, in naam der Koningin, vind ik het helemaal zuur. U bent alsnog krijgsgevangene geworden. Krijgsgevangen in de oorlog die bezuiniging heet.

De manier waarop dit land momenteel met haar karrentrekkers van weleer omgaat, is een goede graadmeter als het aankomt op hoe het gesteld is met onze hedendaagse normen en waarden. Het is normaal dat u waardeloos bevonden wordt. Sorry dat het zo hard gezegd moet worden.

Graag zou ik zien dat alles anders gaat. In uw belang, maar ook in mijn eigen belang. Want ook ik hoop oud te worden op een gelukkige manier. Als eenling is er niets te doen aan wat er momenteel heerst. Wel bij de volgende verkiezingen.

Bij deze de belofte dat ik ook aan u zal denken, als ik weer een hokje rood maak.
Met schaamte groet ik u,

Jan van Draeckensteijn

Mazelen

De mazelenepidemie in de biblebelt breidt zich snel uit. Al 161 gevallen zijn er bekend. Inmiddels liggen er vijf kinderen in het ziekenhuis met de gevolgen van de ziekte zoals longontsteking en hersenvliesontsteking. De ziekte kan voortwoekeren omdat ouders vanuit hun geloof hun kinderen niet willen inenten tegen de mazelen.
Het RIVM denkt dat het hoogtepunt van de epidemie nog niet bereikt is.
Bron

Volgens Mertens, gepromoveerd op uitbraken van infectieziekten en docent aan het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam, is het doodzonde dat kinderen overlijden of verstandelijk gehandicapt raken door mazelen, terwijl dat niet nodig is.

Wat mij betreft een understatement. Het is meer dan doodzonde. Kinderen overlijden of worden verstandelijk gehandicapt omdat het God’s wil is, volgens de betreffende ouders. Normaal vind ik het heel mooi als mensen onvoorwaardelijk in iets geloven. Maar nu vind ik het dom, onnadenkend en onbegrijpelijk. Terwijl ik ook geloof dat deze ouders het beste willen voor hun kinderen. Dat maakt het ingewikkeld.

Is er een ‘maar’? Iedereen heeft het recht om te geloven wat hij of zij wil.  Maar…wat als er mensen onder lijden, als er mensen doodgaan. De maar is grijs. Je moet mensen in hun waarden laten, maar ook beschermen.

We kunnen ouders dwingen om hun kinderen tegen de mazelen te laten vaccineren, maar dit verplichten heeft in het verleden nooit geholpen. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat je dan nog meer weerstand oproept. Terwijl je juist deze weerstand moet doorbreken.
Voorlichten is volgens dr. Mertens een mooi alternatief, maar ik denk dat bijna al die ouders de kennis hebben en weten wat de gevolgen zijn en in hun ogen de juiste beslissing maken.
Dan blijft er nog maar één optie over: Gebruik het gezonde verstand waar God je mee heeft geschapen.

God wil echt niet dat kinderen onnodig doodgaan, dat is namelijke doodzonde…

Gelovigen zullen mij nu misschien als respectloos ongelovige betitelen. Terwijl ik niet ongelovig ben, maar ik geloof ook in mezelf als mens en eigen verantwoordelijkheid. Anders was ik niet zo gemaakt.

Ik zou het het iedereen gunnen om zondag eens in alle rust eens nadenken. Is God’s wil echt wel zoals jij dat ziet? Zou het kunnen dat hij slimmer en genuanceerder te werk gaat? Dat hij je in jezelf en de mensheid wil laten geloven? Dat hij gelooft in eigen verantwoordelijkheid? Dat hij wil dat naastenliefde boven alles staat?

Ik kan niemand wakker schudden, maar volgens mij heeft God dat al geprobeerd:

Er was eens een man met een rotsvast vertrouwen in God. Hij kon niet zwemmen en viel in een rivier. Vol vertrouwen wachtte hij op ingrijpen van God. Hij dreef onder een overhangende tak door en iemand op de oever van de rivier riep: ‘Grijp je aan die tak vast!’

‘Nee’, riep de gelovige man, ‘God zelf zal mij redden’. Vervolgens dreef hij verder en kwam onder een brug door. Een hulpvaardige toeschouwer hield een touw naar beneden en riep: ‘Grijp dit touw!’. ‘Nee, nee’, riep de gelovige, ‘God zal mij redden!’.

Vlak voor de rivier versnelde en vol donderend geraas in een waterval naar beneden zou storten, wist een visser in zijn bootje de man met moeite te bereiken. ‘Grijp je vast aan de boot, dan vaar ik je naar de oever,’ wist de visser hijgend uit te brengen. Opnieuw weigerde de gelovige omdat God zelf hem zou redden.

Hij verdronk en stond kletsnat en verontwaardig voor Gods troon. Was zijn geloof niet groot genoeg geweest? ‘God? Waarom hebt u mij laten verdrinken?’ God schudde meewarig zijn hoofd en zuchtte. ‘Ik heb je in je nood bijgestaan! Eerst zorgde ik voor een overhangende tak, toen stuurde ik een man met een touw naar de brug en uiteindelijk lukte het nog om een visser naar toe te laten roeien. Maar jij weigerde het allemaal.”

bron

 

 

Flister daar red je levens mee

‘Het beste idee’ was voor mijn vrienden en mij vroeger een populair spelletje. Net zoiets als ‘Het beste idee van Nederland’ alleen dan kleinschaliger en vaak dronken. De voorwaarden waren: het moest een probleem oplossen en iets betekenen voor de mensheid al was het maar één iemand.

Tussen alle rare ideeën zaten echt wel wat juweeltjes. Sokken voor kippen omdat die altijd op blote voeten moeten lopen (met dank aan Pascal S.) of dat de sirenes van hulpdiensten op de autoradio te horen zouden zijn. Dat laatste zei ik elke keer keer als we het spel speelden opnieuw. Al kan het zijn dat ik het al ergens had opgevangen ;-).

Maar dat het een super idee was/is blijkt wel. Want in het noorden van ons land wordt het komende jaar met Flister geëxperimenteerd. Flister zorgt ervoor dat radiosignaal van automobilisten wordt onderbroken in een straal van zo’n 300 meter rond de ambulance. Het radiosignaal wordt dan voor korte tijd vervangen door de sirene van de ambulance. Hierdoor worden automobilisten op tijd gewaarschuwd, reageren ze kalmer en adequater en wint een ambulance tijd. Heel goed, want elke seconde telt.

In praktijk is het nu vaak zo dat Sjan in haar gele Opel Kadett keihard aan het meebrullen is met Andre Hazes.  Ze heeft de ambulance die enorme haast heeft daardoor niet in de gaten en gaat niet aan kant. Maar dankzij Flister zal zij, net als Andre  Want zij gelooft in mij inzet, de tweetonige taatuutaatuu uit haar boxen horen galmen. Hierdoor reageert ze snel waardoor de ambulance kan passeren. De winst is minimaal 3.48 minuten omdat André dan pas klaar is met zijn liedje.
Als jij in die ambulance zou liggen, weet ik zeker dat je Flister en Sjan op je blote knieën zou bedanken als je het uiteindelijk overleeft.

Alleen…er zijn maar drie regionale zenders die hieraan mee willen werken. De rest is bang dat luisteraars overstappen naar een andere (commerciële) zender en adverteerders weglopen. Echt…

Even een grove berekening. In regio Eindhoven wordt ongeveer 280 keer per maand uitgerukt door ambulances. Waarvan 43% met sirene (A1-ritten). Per dag zijn dat 4 ambulances in de regio Eindhoven die het radiosignaal ongeveer 45 seconden zou onderbreken. Tenminste als je je net in de 300 meter van de ambulance bevindt. Die kans is ook één op zoveel of zoiets. Dan de adverteerders. Zie het sommetje hierboven. Daarnaast kan ik het me niet voorstellen dat adverteerders dat niet overhebben voor een mensenleven (dat kan ik wel maar dat wil ik niet).

Maar radiozenders denken dus wel dat dit een probleem is voor luisteraars en adverteerders.

En waar problemen zijn, zijn mijn vrienden en ik er altijd om mee te denken. Nu hebben we de kans om echt iets goeds te doen. Telefonisch met een fles wijn in ons hand buigen we ons over het moeilijke vraagstuk. Na drie slokken wijn zijn we er al uit. Het is zo simpel zo makkelijk.

Als alle zenders hieraan meewerken kunnen luisteraars en adverteerders wel naar een concurrent gaan, maar die doet precies hetzelfde. Dus zenders hoeven niet meer bang te zijn.

Zo, opgelost!

 

 

 

 

 

Plofkippen

Dieren hebben over aandacht de laatste tijd niet te klagen. Vooral de eetbare dieren niet. Paarden die eigenlijk rund hadden moeten zijn, scharrelvlees wat nog nooit gescharreld heeft en biologische eieren die niet heel biologisch zijn.
En dan heb je nog kuikentje piep. Het schattige gele beestje dat in zes weken zijn streefgewicht van 2,2 kg behoort te halen. Vanaf dat moment kunnen ze vol trots zeggen dat ze behoren tot de familie van de beroemde plofkip.

Wakker Dier vindt het niet leuk dat die arme kuikentjes volgepropt worden door een stelletje feeders. Deze kuikens kunnen niet eens op hun eigen pootjes staan omdat ze hun eigen gewicht niet kunnen dragen. Niet dat ze hoeven te staan, want als plofkip hoef je alleen maar te eten in je hele kleine hok. En als ze daarna in de schappen liggen van de supermarkten hebben ze die pootjes helemaal niet meer nodig. Maar voordat ze uiteindelijk een blije soepkip worden, hebben ze het heel erg zwaar.

De partij Wakker Dier zet zich volledig in voor deze vleeskuikens.
Stop de plofkip!
Heel erg goed, want het is gewoon dierenmishandeling. Maar helaas gaat het verder dan deze kippetjes.

Want feeders hebben ook huisdieren. Zo heb je de plofpoes genaamd Kitty, de plofhond genaamd Lulu of het plofkonijn genaamd Knabbel. Plofhuisdieren in alle vormen en maten (vooral XL). Huisdieren die te veel eten krijgen en te weinig beweging. Die hijgend achter hun baasje aanhobbelen en vermoeid door het leven gaan.
Een vriendin van mij heeft ook zo’n plofhond: Henry. Als je haar ziet lopen, zie je niks bijzonders aan haar. Maar als je haar samen met de dikke plofhond Henry ziet lopen, denk je: “Goh wat ziet zij er slank uit”. Dikkertjes die goed zijn voor het zelfbeeld van hun baasjes dus.
Ik vind dat ook heel zielig.

En dan heb je nog de laatste groep: PlofSara of PlofDennis. Die koeken, chips, witte boterhammen met hagelslag, kitkat’s, lolly’s en kant-en-klaar maaltijden naar binnen stouwen, die buitenspelen als ze met hun Nintendo op de schommel zitten, die altijd cola of Wicky drinken als ze dorst hebben.
De plofkinderen.
Ik kan echt niet bedenken wat de achterliggende gedachten hun baasjes en de supermarkten zijn. En natuurlijk weet ik wel dat er ook mensen zijn die er niks aan kunnen doen door een ziekte of wat dan ook. Maar de rest…

Misschien wordt het tijd voor wat meer aandacht voor deze plofkinderen en een nieuwe partij:

Wakker kind: maak van een kind geen kiloknaller!

 

Niks nieuws

Languit lig ik op de bank al kijkend naar de tv. Even uitbuiken voordat ik de restjes in de container smijt en de afwas moet doen. In het vooruitzicht heb ik een heerlijk avondje bankhangen en lekker So you think you can dance kijken.

Ik probeer me te concentreren op de beelden van tv, maar mijn gedachten dwalen af naar mijn nieuwe hippe rode schoenen en die gave tas die ik heb gezien.

Op het nieuws is niks nieuws. Het is al maanden hetzelfde. Vaak op nummer één, soms op twee – als Rutte en Samson iets te melden hebben – maar al tijden komt het aan bod: Syrie.

Vernielde gebouwen, huilende mannen, lichamen van kinderen en hongerige mensen.

Bij So you think you can dance hoort natuurlijk wel chips, schiet er door mijn hoofd! Ik moet dus nog naar de Appie. Maar wordt het Joppie of Bolognese?

Ik zie beelden van een verdwaalde schoen op een marktplein naast een grote plas bloed. Een brandende auto en ik hoor harde knallen. Weer dwalen mijn gedachten af naar zaken die ‘meer belangrijk’ zijn.

Ik krijg het warm, begin te zweten en word zo rood als een tomaat. Ik ben gewend geraakt aan de ellende daar. Schuldbewust kijk in naar de tv. Die mensen daar worden vermoord, verhongeren, lijden pijn en leven dag in dag uit in ellende. Continu in angst. Ik denk niet dat zij een moment eraan gewend raken.

En ik.. Ik ben bezig met chips, schoenen en dansende mensen. Totdat er weer iets heftigs gebeurt en iedereen er weer een dag of twee aandacht voor heeft. Maar ja, aan de andere kant heeft het ook geen zin als ik hier op de bank een potje ga zitten janken. Dat helpt hen ook niet.

En eerlijk gezegd is het allemaal ook niet zo heel bijzonder meer toch? Oorlog is het al zo lang.

Resoluut zet ik de tv uit en gooi het eten in de afvalbak.
Ik heb wel wat beters te doen. Afwassen, chips kopen en bankhangen.

Sparen voor een beter leven

Sorry homo’s, verslaafden, chronisch zieken en gehandicapten, dit bericht is niet voor jullie. Jullie kunnen namelijk niet mee doen maar voor de rest van Nederland is dit geweldig nieuws. Er komt een uniek spaarsysteem. Zorgverzekeraar Menzis introduceert sparen voor een beter leven. Spaar je gezond, bonuskaart. Een stimulans om het beste uit jezelf te halen en langer te leven om de kosten van de zorg naar beneden te krijgen.

Door je bloed te doneren, sperma op de bank te zetten, meer te gaan sporten, stoppen met roken, mantelzorger te worden kun je punten gaan sparen. Deze punten zijn geld waard. In drie jaar tijd kun je 250 euries verzamelen. Dat alles alleen maar door gezonder te gaan leven. En wij Hollanders zijn dol op sparen; Hamsteren, schaamluis, zegeltjes, postzegels, smurfen, mannen.
Ik ben zelf nooit zo goed in sparen geweest, ik zag het nut niet van duizenden beertjes op je kast, maar dit is wel uniek en lonend..

Menzis wil dit doen op basis van vertrouwen. Er wordt geen Menzispolitie opgericht maar misschien in de toekomst wel steekproefsgewijs gecontroleerd (een soort politie dus).
Dus wat Menzis wil is mooi. Menzis zet zich in voor een betere gezondheid in Nederland. De veroorzaker van te hoge kosten betaalt, daar kun je gewoon niet tegen zijn. Alleen jammer dat verslaafden, chronisch zieken en gehandicapten bij voorbaat al bij verschillende spaarsystemen worden buitengesloten en dus geen extra puntjes kunnen verdienen.

Als ik mee zou mogen doen dan zou ik het wel weten: Ik zou gaan leven als een beest. Feesten, drinken, roken, lummelen op de bank, niks voor een ander doen. Zo ongezond en egoïstisch mogelijk leven, zodat ik straks heel veel punten zou kunnen sparen en mijn gezondheid radicaal zou kunnen verbeteren.

Rehabilitatie

Wat moeten we toch doen met de criminaliteit in Nederland? De gevangenissen dreigen overvol te raken. En als je eenmaal op het verkeerde illegale pad rijdt, kom je er ook niet zomaar vanaf.

Helpen
We moeten deze arme mensen helpen, niet straffen.
Je wordt toch niet zomaar crimineel. Soms kunnen mensen er toch niks aan doen dat ze in het illegale circuit terecht komen. Ze hebben een klote jeugd gehad, verkeerde vrienden, slechte voorbeelden, nooit hun verjaardag gevierd, psychische problemen en/of een slechte persoonlijkheid. Eenzaam opsluiten werkt niet.
Een beetje vertrouwen van de mensheid, een helpende hand en een sociaal netwerk.

Rehabilitatie dat zou ze helpen en voorkomt ook nog het draaideur-effect. Maar het gewone circuit neemt veel tijd in beslag.

Revu
Iedereen kan actie ondernemen om deze arme crimineeltjes te redden. De Revu neemt als enige zijn verantwoordelijkheid. Vijf september heeft Revu zich opgeworpen als rehabilitatieblad. Normaal presenteren ze opiniestukken. Nu gaan ze meneer Holleeder helpen om een doel te geven aan zijn leven. Niet mensen afpersen of ontvoeren, maar columnsschrijven. Het doet er niet toe of hij kan schrijven of niet. De voorwaarde is dat hij uit de gevangenis blijft. Daarnaast is er veel sociale controle en kan iedereen Holleeder in de gaten houden als hij vertelt over zijn dagelijks leven. De Revu zet zich in voor de maatschappij, ze helpen Holleeder rehabiliteren.
Hoe mooi is dat?

Glossy
Ik zie hier een gat in de markt. Een mogelijkheid om het rechte pad aan te bieden. Er moet Glossy komen voor ex-delinquenten “Vrij, het blad dat je pakt“.
Badr Hari die een sportcolumn schrijft, de Flexican over de nieuwe muziek en elke week een tranentrekkend persoonlijk verhaal over de gewone man die in strijd is met zijn geweten en zijn best doet om uit de bak te blijven.

En bij afsluiting van een jaarabonnement kun je een echte Holleeder-scooter winnen.

 

Politici moeheid

Ik word moe van continue de koppen van al die politici op televisie. Behalve bij The Voice of Holland zie je overal campagnespotjes, debatten en quotes van de verschillende partijen op televisie. Mijn irritatie bereikt een hoogtepunt omdat het meer een ver-pis-wedstrijd lijkt in plaats van inhoudelijk debatteren. Oneliners schieten je om de oren en de aanval gaat direct op de man.
“Jij liegt.”
“Jij lijkt net Dr. Jekyll and Mr. Hyde.”
“Jullie vernietigen de banenmarkt.”

Inhoudelijk word ik er niet veel wijzer van. Afzeikpolitiek en met modder gooien, dat lijkt de nieuwe trend. Het zijn net kleine kinderen met hun wellus-nietusspelletjes. Maar hij… maar zij…Ik krijg nu al rillingen als ik denk aan de samenwerking die na 12 september moet komen. Want dan moeten de kinders de lolly gaan delen.

Dan heb je nog de media. Na elke scheet die een politicus laat, krijgt hij/zij van de media de wind van voren geeft. Hoezo de opinie peilen, hoezo objectief? Het zijn opiniemakers. Zij vormen ons beeld van de heren en dames politicus. Één domme zin, één verkeerde blik en je hangt. De inhoud en het verband? Dat is niet belangrijk, hoge kijkcijfers dat is doel.

Doodmoe van politici en media en niet zoveel wijzer. Ik merk dat het me steeds minder gaat boeien en ik vind zelfs Lingo nu interessanter. Terwijl het wel over mijn land gaat, mijn toekomst. Maar al dat geneuzel, al dat gedoe. Ik wil geen verkooppraatjes, geen oneliners wedstrijd, ik wil inhoud en duidelijke uitleg. Niet alleen van de politici maar ook van de media.

En ik weet nog steeds niet wie ik moet kiezen. Degene met de beste oneliners, de underdog, de beste moddergooier of de knapste van het stel?

 

Je bent morsdood!

Pia Dijkstra, ex-nieuwslezer en nu kamerlid van de D66, heeft een idee. Wat in 2009, 2010, 2011, al is geprobeerd, wil D66 nu nog een keer proberen. Het is 2012; nieuwe ronde, nieuwe kansen, lijkt Dijkstra te denken. Het idee: verplicht beslissen om geen donor te zijn. Er verandert niet veel, alleen alles wordt omgedraaid. Nu ben je donor nadat je een formuliertje invult. Als Dijkstra haar zin krijgt dan zijn alle Nederlanders donor, of je moet even de moeite nemen, een pen pakken en aankruisen dat je geen andere mensen wilt redden met jouw goedverzorgde hart of longen.

Gezien de luiheid van mensen, vinden voorstanders dit een fantastische zet. Lakse individuen worden gratis en voor niks gepromoveerd tot donorhelden. Honderden levens per jaar worden hierdoor gered. In België is dit al jaren zo en daar is het tot op heden nog niet tot een opstand gekomen van mensen die claimen dat ze voor de rest van hun leven (en vooral na hun dood) getraumatiseerd zijn omdat ze verplicht donor zijn. Van de donorontvangers daar hoor je ook weinig klachten.

Tegenstanders vinden dat ze voor het blok worden gezet. Dit is het begin van het einde; dadelijk mogen we zelfs niet meer beslissen dat we hagelslag met pindakaas op onze boterhammen smeren. Wij willen zelf beslissen! We gaan echt niet zomaar mensenlevens redden hoor, ben je helemaal gek geworden. Hebben die donorbehoeftigen dat wel verdiend?
Wij Nederlanders willen onze autonomie bewaren en bewaken totdat we er dood bij neervallen en jammer voor hen die met ons onder de grond gaan.

Dat is het punt, het doodgaan. D66 wil helpen. Als je tijdens het dood neervallen je hele leven al als een film voorbij ziet komen en dan ook nog moet beslissen wat je met je organen doet, is teveel gevraagd voor de meeste mensen. En vooraf hierover nadenken komt bij velen niet in hun kop op, want ze hebben het te druk met .. euh zichzelf. Nu maar hopen dat hersenen nooit worden gedoneerd.

Maar is het echt zo erg om anderen te helpen?
Je houdt gewoon je beslissingsrecht. Daarnaast wachten ze netjes tot je de pijp uit bent. Je zult er niks van voelen en niks van weten.
Want je bent dood, morsdood.

Meer (bl)auw op straat

Als iemand over je voet rijdt, doet dit pijn. DJ Flexican kan dit beamen omdat er een politieauto per ongeluk over zijn teentjes reed. Hij zei hier ‘beschaafd’ iets van en werd zomaar geslagen, gewurgd en ook nog gearresteerd. Een slachtoffer van mishandeling, terwijl hij in zijn ogen niks fout deed. Of dan Kempie die zichzelf ook ziet als slachtoffer en verbaasd is dat hij is gearresteerd nadat hij de politie had uitgescholden en zich ook verzette tegen de arrestatie. Dat hij een politieauto hinderde, een grote bek opzette, een scheldkanonnade op de politie afvuurde en zich ook nog verzette tegen arrestatie is “niets verkeerds“.

Watskebeurt
Alle vormen van geweld zijn verkeerd! Door verdachten en door politie. De politie komt de laatste tijd regelmatig in het nieuws. Nieuwsprogramma’s, debatten en columns staan vol met het hardhandig optreden van de politie. Met z’n allen zijn we verontwaardigd: de politie is verkeerd bezig.
Maar wordt er echt meer geknokt door agenten dan vroeguh of lijkt het zo door de invloed van social media?

Social media
Het net staat tegenwoordig vol met zelfgemaakte filmpjes die via social media worden geplaatst. Het lijkt wel een sport: politie filmen. Beelden liegen niet en dus is een oordeel snel geveld. Dat de beelden vaak maar een halve waarheid tonen word vaak vergeten, de snelheid van het nieuws is belangrijker. Dat er maar een deel van het verhaal wordt getoond en het subjectief is, boeit ons niet.
Zoals in het filmpje van de arrestatie van DJ Felixan. Je ziet niet duidelijk wat er gebeurt, je hoort alleen maar luid het commentaar van de filmer. Hierdoor lijkt het of de DJ zes keer vermoord wordt in plaats van gearresteerd.
Wanneer deze berichten op internet verschijnen, breekt de hel los. Zeker als het om een bekende Nederlander gaat. Je kunt dan rekenen op tig nieuwsartikelen over dit ‘onrecht’ en steunbetuigingen van bekende Nederlandvriendjes in heel social medialand. Vervolgens vliegen (dreiging) voor aanklachten over en weer, want we hebben geld zat en toch niks beters te doen.

Slachtoffer
Ik vind het zielig voor de agenten. Misschien zij wel de echte slachtoffers, naast de lelijke broeken die ze dragen, spelen ze nu vaak in films, waar ze ongevraagd de schurkenrol krijgen toebedeeld. Geen tijd voor make up of om je haar goed te doen en altijd bereid zijn om de klappen te vangen. En nu ook nog om voor eeuwig vastgelegd te worden en van alle kanten beoordeelt.

Big Brother
De politie kan niets doen tegen verspreiding van beeldmateriaal, alleen zorgen dat ze er mooi opstaan en zich aan de regels houden. “Kwijtmaken” oftewel wissen van beeldmateriaal dat omstanders maken, mag ook niet en is ook niet zo slim. Dus ze moeten zich bewust zijn dat Big Brother altijd meekijkt en gewoon hun werk uitvoeren.

Meer blauw
Ik vraag me af wat willen we nou eigenlijk; Willen wij dat de politie de orde handhaaft, dat ze onze samenleving veilig houden en meer blauw op straat?
Wanneer de politie geschopt, geslagen of bedreigd wordt, mogen ze dan alleen de techniek doodknuffelen of neerkietelen inzetten? Dat werkt vast en zeker, maar is wel saai om te filmen.

Ach, hoe je het ook wendt of keert, we hebben onze zin: we zien meer blauw op straat, al is het maar in de vorm van blauwe plekken.

Zondebok Waalre

De Waalrenaren twijfelen niet; “‘Het kamp’ heeft het gedaan. ‘Het kamp’ heeft twee auto’s bij het gemeentehuis naar binnen gereden en deze opzettelijk in brand gezet, waardoor ons mooie gemeentehuis is afgebrand.”

‘Het kamp’, niet twee, drie of vier personen die in de auto’s zaten. Nee, heel ‘het kamp’. Best knap dat er zoveel mensen in Volkswagen Golf en Bora passen, moet wel even wringen zijn geweest om er allemaal zo snel mogelijk weer uit te komen.

Woensdagochtend 18 juli is er een gerichte aanslag op het gemeentehuis van Waalre geweest. Waarbij twee auto’s naar binnen zijn gereden en vervolgens de boel in brand hebben gestoken. Er zijn geen slachtoffers gevallen en er zijn nog geen verdachten aangehouden.

Dat is er gebeurd en gelukkig is daar De Waalrese burgemeester Henri de Wijkerslooth die zijn gemeenschap oproept om te stoppen met het wijzen naar de kampbewoners als mogelijke daders achter de aanslag. Gelukkig een wijze man die burgemeester, die niet oordeelt voordat de feiten allemaal bekend zijn.
Die al zijn inwoners beschermd. Dat dacht ik tenminste…

“De Wijkerslooth laat donderdagochtend weten dat hij bezorgd is om alle beschuldigingen richting het woonwagenkamp aan de Broekweg. “We zijn al jaren in gesprek met het kamp om te zorgen voor normalisatie. We moeten afwachten wat er uit het politieonderzoek komt. Ik ben bang dat de vlam in de pan slaat.” (bron ED).

Geen woord over onschuld, geen woord over dat het nog helemaal geen aanwijzingen zijn.  Nee, de burgemeester is bang voor wraak en wil daarom niet dat er gewezen wordt naar ‘het kamp’ van Waalre. Wel fijn dat de burgemeester niet wilt dat er zomaar in het wilde weg mensen beschuldigd worden omdat het nog helemaal niet duidelijk is wie het heeft gedaan, alleen jammer dat hij doet vanuit angst. Deze aanslag laat zien dat er wat mis is in de samenleving. Gelukkig ziet hij dat wel.

Wat er mis is buiten het feit dat er twee auto’s opzettelijk het gemeentehuis zijn ingereden, is de reactie van de samenleving. De brand heeft voor heel veel spanning gezorgd binnen de Waalre-gemeenschap. Spanning die afgevoerd moet worden. Spanningen die ervoor zorgt dat er een zondebok moet komen. Waarom? Een zondebok is nodig om de aanwezige spanning af te voeren en helpt de groep om te relativeren en het een plekje te geven (copingsmechanisme). Maar het feit dat er een zondebok nodig is, zegt veel over een gemeenschap. Namelijk dat de groep dit alleen doet wanneer ze geen andere, en meer volwassene mechanisme, hebben ontwikkeld om om te gaan met spanningen. Dus..

Het lijkt me duidelijk. De Waalrenaren moeten in therapie! Therapie Zonder-Bok waarin ze leren om niet gelijk een schuldige aan te wijzen en vingerverven om hun spanningen kwijt te raken, misschien wel samen met ‘het kamp’. Kunnen ze gelijk leren dat dat ook mensen zijn en geen bokken.

Het kan natuurlijk best zijn dat iemand van ‘het kamp’ dit heeft gedaan, maar het kunnen ook twee oude omaatjes zijn die al jaren lopen te klagen dat ze nog steeds het huis-aan-huisblad ‘De Schakel‘ niet krijgen van de gemeente en ze het klachtenformulier op internet niet snappen…

 

Jeugdzorg’s Tell Sell: uitbuiting van het gewezen kind

Echt, ik val van de ene verbazing in de andere in ons multimedia tijdperk. De Nederlandse televisie is de schaamte voorbij. WTF, we gaan voor de reclame inkomsten “gewezen kinderen” uitbuiten op teevee met medewerking van Bureau Jeugdzorg?  Bureau Jeugdzorg dat is toch die instantie die kinderen helpt? “Bureau Jeugdzorg geeft aandacht waar het nodig is, ondersteunt waar het kan, beschermt en houdt toezicht waar het moet”.  Beschermt, BESCHERMT, Volkert van de G. wordt nog beter afgeschermd.

Bla, bla, het verhoogt de interesse voor het onderwerp. Bla, bla, pleegzorg krijgt meer aandacht en een paar extra kinderen kunnen dan een fijn thuis krijgen. En de privacy van het individuele kind dan?

Het is helaas droevig gesteld in de wereld van de jeugdzorg. Er zijn te weinig pleeggezinnen. Te weinig mensen die deze kinderen in hun huis willen opnemen en teveel ouders die niet voor hun eigen kind kunnen zorgen. Met als gevolg: kinderen in instellingen, van pleeggezin naar pleeggezin verhuizen en helaas hoe langer het duurt, hoe meer er beschadigen. Een groot probleem dus! Bureau Jeugdzorg zit met haar handen in het haar en is als een kat in het nauw en je weet die maken rare sprongen.

Daarom de oplossing! We bellen John de Mol: je kunt namelijk alles verkrijgen via televisie: aanbiedingen voor vakanties, stofzuigers met extra opzetstukjes, sex en nu ook schattige, gebutste kindjes. Jaah, het is gelukt, een soort “Dating in the Dark” voor kinderen en pleegouders. Een Tell Sell achtig format. Nu heeft Talpa het verschrikkelijke, ‘fantastische’ idee opgevat om een samenwerkingsverband met Bureau Jeugdzorg aan te gaan. Klinkt bijzonder en dat is het ook. Overal in de media wordt over dit nieuwe programma gepraat; Kinderen mogen kiezen uit een etalage vol met pleegouders, die ze een eigen kamer of een nieuwe fiets beloven.

Ze zijn ‘al’ wel ouder dan 12 jaar dat scheelt NATUURLIJK enorm. Ik bedoel, je bent dan net puber, je worstelt met je zijn en wie je bent. BAM met je bakkus op teevee, ellende op straat.  Op de website van jeugdzorg staat; “Je kan je soms zomaar somber of opgefokt voelen. Of je wordt gepest”. Hoppa, na de uitzending extra werk voor Bureau Jeudgzorg, kassa.

En aan het eind van de aflevering mogen deze lieve kindjes met al hun ervaring en wijsheid zelf kiezen wie van de drie ouders ze het alle-, aller- allerleukst lijkt. Kiezen, kiezen, ik kan bij Albert Heijn al niet kiezen tussen scharrel- of biologische eieren als iemand anders meekijkt. Hoe moeten deze kinderen in hemelsnaam kiezen? Ik vraag me ook af hoe kinderen de overweging kunnen maken welke ouders geschikt zijn en wat dit doet met schuldgevoel naar hun eigen biologische ouders. Loyaliteit (hoe slecht deze ouders ook waren) is er altijd, arm kind.

Wat is het doel dan? Het probleem onder de aandacht brengen en werving van pleegouders? Kan dat niet anders, vraag ik mezelf af.

Talpa belooft integer te zijn en Bureau Jeugdzorg belooft zorgvuldig om te gaan met de belangen van de kinderen en pleegouders.  “Normaal gesproken wordt over de hoofden van kinderen heen beslist. Wij willen goede televisie maken door juist de kinderen een stem te geven over hun toekomstige pleegouders.” Wat een verantwoordelijkheid voor deze kinderen. Besef wat voor invloed dit heeft op de rest van hun leven hebben ze volgens mij niet. Bureau jeugdzorg zou ze juist tegen dit soort uitbuiting moeten beschermen.

Natuurlijk is al deze kritiek wat voorbarig want we weten nog niet eens hoe het programma in elkaar zit en of het wel doorgaat. Dat is afhankelijk of de pilot goed verloopt (lees verkoopt) en of pleegouders zich aanmelden. Over de inhoud geven ze nog niet echt veel duidelijkheid, alleen dat het kind mag kiezen, dat er goede screening is en dat het kind mag logeren bij de verschillende pleegouders. Maar de angst dat er echt zo’n programma komt is groot. Je kunt niet vroeg genoeg beginnen met kritiek spuien.

Maar toch….stiekem hoop ik dat meneer Talpa en meneer Bureau Jeugdzorg samen zitten te lachen. Alle commotie genereert natuurlijk veel media-aandacht en zij weten al lang dat het geen Tell Sell wordt maar dat het een enorme stunt is, net zoals BNN’s ‘De grote Donorshow‘.

 

Personal branding: Diederik 2.0?

Gooi je privéleven op straat, laat de wereld meegenieten met jouw ellende. In Amerika zeer gebruikelijk, en Franske Bauert doet het ook, zelfs Tony “Star” Sterretje gaat er voor en heb je een gezin met 12 kinderen, dan laat je dat ook tussen de luiers door filmen. Aan zelfverheerlijking doen wij tweeps en facebookers allemaal gretig mee. Het is geaccepteerd en rete-modern. Maar zitten we in Nederland te wachten op een politicus die met zijn gehandicapte kind koketteert voor stemmenwinst?

Neem nu Diederik Samsom, lijsttrekker van de PvdA. Hij presenteert zichzelf in een campagnespotje met zijn gehandicapte dochter. Amerikaanse praktijken en ze werken blijkbaar want mensen vinden het leuk, lief, want kunnen “aaaah” zeggen. Verkiezingsprogramma maakt niet uit “ik stem op die met die gehandicapte”. Blijkbaar is de tijd rijp, Nederlandse campagnemakers verheerlijken de persoon en de inhoud gaat naar de achtergrond.
Ik vraag me oprecht af wat het doel er nu precies van is. Wil hij zo laten zien dat hij extra aandacht heeft voor het onderwerp ‘zorg’? Wil hij menselijk overkomen? Oppakken wat Job Cohen naliet, mens van vlees en bloed zijn. Of gaat hij gewoon mee in de tijd waarin wij nou leven. Eigenlijk weet ik niet eens meer wat voor inhoudelijke boodschap in het spotje was meegegeven.

Zegt de politiek: “Welkom 2.0”? En doet hij wat steeds meer Nederlanders  doen. Vroeger hielden we alles binnenhuis, nu braken we alles uit.

Wat ik vind van het campagnespotje? Ik vind het wennen, net zo als je voor de eerste keer een olijf eet of op Twitter komt. Het is niet verkeerd, het is alleen even anders en daar moet ik aan wennen. Ik denk dat dit alleen maar tegen hem werkt omdat mensen oordelen over wat zijn motieven zijn, net zoals ik deed. Maar ga er voor de grap eens vanuit dat zijn intenties oprecht zijn. Laten zien wie hij echt is, met heel zijn gezin, niemand uitgesloten. Dat de spindoktors hier goed over nagedacht hebben in communicatiezin geloof ik graag, dat zie je. Maar de vraag of dit tot toekomstige schade lijdt bij het kind is waarschijnlijk niet gesteld. Hoe je het ook wendt of keert als politicus ben je een bekende Nederlander en kom je zeker in de bladen en nu is hij iedereen voor. Of zou het minder erg zijn als in de Telegraaf een sappig verhaal over ‘de verborgen dochter van’ zou staan? Publiciteit is publiciteit en nu praat iedereen er over, briljante campagnespot eigenlijk.

Samsom laat zien dat hij extra in zijn overtuigingen gelooft en dit ook doet voor de volgende generatie waaronder zijn kinderen.
Natuurlijk vraagt hij aandacht hiermee, maar dat doet iedereen die iets persoonlijks vertelt op televisie of via welk kanaal ook. Naar mijn mening is dat niet altijd slecht. Als ik jullie iets persoonlijks vertel, wil ik daar ook iets mee winnen; aandacht, waardering of gewoon om te laten zien wie ik ben. Dus ik maak er niet meer van dan wat het is.

Het is zijn persoonlijke verhaal. En als ik de volgende keer zijn kop op TV zie, dan denk ik niet alleen “aah daar hebben we hem met die gehandicapte weer, de blablabla-politicus” maar zie ik hem ook als mens van vlees en bloed met zijn eigen zorgen en problemen. Liever hem dan Job Cohen 1.0.

Wij Eindhovenaren

Wij Eindhovenaren wonen in, wat tot vorige maand (8 juni om precies te zijn), de aller slimste regio van de hele wereld was. Helaas kun je de titel van slimste maar eenmalig winnen, dat wil niet zeggen dat we nu dommer zijn hoor. Maar laten we vooral genieten van wat we waren. De slimste.

Dat wij de aller-, aller slimste zijn kun je overal aan merken. Zo hebben we enorm veel kunstzinnige designers en laten we dit de hele wereld zien met de Dutch Design Week. We hebben hele slimme mensen op de Technische Universiteit zitten die zelfs het WK voetbal hebben gewonnen. Weliswaar met robots maar dat werkt blijkbaar beter dan met echte mannen die achter een voetbal aanrennen. We hebben de lichtjesroute, Glow en we hebben carnaval. Allemaal reden voor een feestje, allemaal feestjes die ons verbinden met elkaar. Wij zijn trots op Eindhoven.

En nu, om het ‘ons-gevoel’ nog meer te vieren, is er een echt Eindhovens Biertje ontwikkelt door David Henrich. Zodat je in de kroeg met dat biertje kan staan en je je lotgenoten herkent. Je hoeft niet meer te vragen: “Kom jij ook uit Eindhoven?”, want dat zie je.
Wanneer je achteloos en charmant aan de bar hangt, je zonder iets te zeggen je glas bier optilt en stilzwijgend maar juichend van binnen proost op “ons”. Dat je weet dat die ander met dat biertje ook bij de slimste, leukste, gezelligste en innovatieve stedelingen hoort. Als je in Eindhoven bent, dan ben je nooit alleen. En dat moeten we vieren, met ons biertje.

Alleen jammer dat ik geen bier lust.

Oant moarn…en de weeralarm-hoax.

Zandzakken voor de deur, de kelder leeg geruimd, vocht absorberend doekjes klaargelegd en water voor drie dagen in flessen gedaan. Zijn radio op batterijen staat klaar en zijn telefoon is opgeladen. Hij heeft het noodnummer uit zijn hoofd geleerd en net als de hulpdiensten heeft hij al om 18:00 gegeten zodat hij paraat is wanneer het losbarst. Piet is er klaar voor. Code oranje is namelijk niet niks. Code oranje is geen geel, het is bijna ROOD!! Oranje betekent extreem weer. Noodweer is onderweg.

Met zijn opblaasbandjes om zijn arm zit hij klaar. Rond de klok van 20:00 uur wordt iedereen verzocht om binnen te blijven. Piet heeft iedereen verzocht om binnen te blijven. En dan begint het, een beetje wind, een beetje regen. Daar begint het altijd mee. Drukkend benauwd, wachten tot de hel losbreekt. De eerste kleine donder in de verte en druppels die twijfelend naar beneden blijven komen.

“Wat is er mis met jullie? Kom op!!”, roept Piet een half uur later naar boven. “Niemand gelooft mij meer als ik de volgende keer zeg dat het rotweer wordt”. Maar er komt niks. “Hup Oranje, hup!” maar net als bij zijn aanmoediging bij het Nederlands Elftal heeft het ook nu geen enkel resultaat. Huilend gaat hij naar binnen. Piet is teleurgesteld en schaamt zich diep.

Oant Moarn!