Viva la femme!

6 October 2016 6 1

Dit jaar zou ik het anders doen.
Waar ik normaal denk: wat zullen ze wel niet denken, denk ik nu niks en ga ik leven.
Ik moet ondertussen toch ook wel beter weten.
De afgelopen tien jaar heb ik 15 kilo meer en bijna 15 kilo minder dan nu gewogen en altijd was er wel iets waar ik onzeker van werd. Mijn los lubberende huid, mijn littekens, mijn kleine borsten, mijn puist, mijn putjes, mijn vetjes.
En het ergste is, het zat en zit allemaal in mijn hoofd. Sommige mensen zullen naar mij kijken en denken ‘wat heb jij nou te klagen’, dat denk ik ook wel eens bij andere. Maar dat is het probleem, de onzekerheid die ik mezelf aanpraat. Het is ellende en kost veel te veel energie en ik heb er genoeg van.

Dit jaar zou ik me niet laten belemmeren door storende gedachtes door ze simpelweg geen ruimte meer te geven. Door te genieten en mezelf ervan te overtuigen dat het goed is zoals het is.
Dit jaar ga ik beachvolleyballen vol overgave, ren ik over het strand als Pamela (met een iets kleinere cupmaat) en duik ik als een sierlijke dolfijn in de blauwe golven.
Viva la femme, alleen dan op zijn Spaans, aangezien we in Valencia zijn.

We spotten een leuk plekje en lopen door het zand. In mijn hoofd zing ik zachtjes: Viva het vrouw zijn, mijn lichaam, mijn geschiedenis, mijn bruine benen, mijn love handles en kipfiletjes. Viva!
En ik voel het echt.
We zien twee blauwe bedjes met rieten parasolletjes die nog vrij zijn. De bedjes zijn allemaal bezet, maar de rest van het strand is leeg.
We settelen ons tussen de Duitsers, Belgen, Polen en wat andere Nederlands.
Ik trek zonder maar een seconde te twijfelen mijn jurkje over mijn hoofd. Ik glimlach naar de blauwebedjesverhuurder zonder me paniekerig in mijn handdoek te verbergen. Ik ga ontspannen liggen, zonder mijn adem in te houden, stiekem continu mijn billen iets omhoog te tillen zodat mijn love handletjes niet uitdijen en zonder bang te zijn dat mijn bikinitouwtjes ervoor zorgen dat ik lijk op een voorverpakte rollade. Die dag speel ik volleybal, ben ik Pamela en een sierlijke dolfijn. Wat een heerlijk gevoel!

Een aantal dagen later loop ik met nog meer zelfvertrouwen het strand op. Ik hoef zelfs niet meer te zingen om het te voelen. Ik heb een nieuwe bikini die ik graag aan de Spaanse Zon laat zien en voel me blij. Het is zondag. Zondag in Spanje betekent dat iedereen vrij is en iedereen naar het strand gaat. Alleen de blauwe bedjes waaraan je kunt zien hoeveel toeristen er op het strand zijn, zijn nagenoeg leeg. De rest van het strand zit tjokkievol.
Vooral vol met kleine, petite, slanke, Spaanse, bruine vrouwtjes die in hun ieniemienie stringetjesbikini hun week staan te evalueren met een collega-petit-slank-bruin vrouwtje. Ik voel me een reus. De meeste vrouwen komen niet eens tot mijn schouder. Wat zijn die Valencianen klein! Ik voel me een beetje onzeker worden. Naja, een beetje is een beetje een understatement. De oude ik is weer volledig aanwezig.

Ik ga op het bedje liggen tussen de drie andere toeristen en probeer mijn gedachten en mijn omgeving te negeren.
Een uur lang lig ik zogenaamd ontspannen op het bedje. Buik in, borstademhaling, billen iets omhoog, knieën iets gebogen, glimlachen, maar niet te veel anders lijk je net een gek en vooral niet bewegen! Shit!
‘Ga je mee volleyballen?’
’Nee’, antwoord ik met een hoge piepstem door mijn hyperventilatie.
‘Wil je een ijsje dan?’
Weer zeg ik ‘nee’ terwijl mijn hoofd heel hard roept: JAAH IJS!
‘Zwemmen dan?’, probeert hij.
‘Nee’.
Hij ziet hoe ik angstig om me heen kijk. m
‘Kijk, die heeft ook grote billen’ probeert hij hoopvol wijzend naar een meisje met Beyonce-billen.
‘Maar dat zijn strakke billen, geen hangbillen’, roep ik verontwaardigd waarbij ik alle spanning van afgelopen uur op hem projecteer.
‘Maar schatje, dat meisje is 18 of zo en jij het dubbele.’
‘SSsttt..niet zo hard’, roep ik geschrokken maar vooral heel boos. ‘Dat weten zij toch niet’ terwijl ik met mijn hoofd naar de Spaanse vrouwtjes knik.
Hij kijkt mij aan en doet zijn mond open, maar bedenkt zich en schudt zijn hoofd. Het is even stil en hij kijkt me nog een keer aan. Ik negeer hem. Dan zie ik hoe hij teleurgesteld weer op het bedje gaat zitten en een schuldgevoel overspoelt me.

Wat ben ik aan het doen, waar is mijn voornemen? Waarom laat ik dit gebeuren en waar maak ik me druk om?
Ik voel de tranen branden. Resoluut sta ik op, dit wil ik niet meer. Ik laat me niet meer belemmeren.
Ik zet mijn zonnebril af en leg deze samen met mijn belachelijke onzekerheid in mijn tas. Ik kan dit!
Ik recht mijn rug, trek mijn mooie nieuwe bikini recht, pak de volleybal en met opgeheven hoofd kijk ik hem aan.

‘Kom we gaan! Viva la ik!’

 

 

 

 

 

6 Reacties
  • Ellie Schmitz
    October 6, 2016

    Heerlijk geschreven stukje! Ook herkenbaar voor veel mensen, maar ik zou zeggen: ‘Ga voor dat wat jij je hebt voorgenomen, leef maar gewoon!’

  • Simone
    October 7, 2016

    Je schrijft echt heel leuk! Heel herkenbaar ook! Onzekerheid is maar onnodige ballast. Maar wie heeft er geen last van?

    • Sabrina van Loon
      October 7, 2016

      Dank je Simone. Het leven zou een stuk makkelijker zijn zonder al die onzekerheid hè?

    • Sabrina van Loon
      November 6, 2016

      Leuk dat je reageert Simone. Ik lees jouw teksten ook graag. Ik ken inderdaad maar weinig mensen die geen onzekerheid ervaren, maar de een heeft er meer last van dan de ander volgens mij.

  • Timo
    October 11, 2016

    Hoi Sabrina,
    Leuk weer iets van je te lezen. Maar weet je. Je kan echt van dat soort denkbeelden afkomen. Maar dan precies op de omgekeerde manier dan waarop jij het doet. Iets wegstoppen of ontkennen maakt dat het denkbeeld ergens in een hoekje kruipt en op een onverwacht moment weer opduikt. Dingen in de ogen kijken helpt om ze los te kunnen laten. Iets wat je niet hebt vastgepakt kan je ook niet loslaten.
    Het vergt moed om het aan te pakken maar daar ontbreekt het bij jou niet aan. De beloning is geweldig. Want je leven word een stuk makkelijker.

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Required fields are marked *