Dit weekend hebben twee vrienden en ik het idee gekregen om een weekend naar Italië te gaan. Een keer, ergens dit jaar. Feitelijk hebben we nog niks afgesproken, maar ik vind het nu al geweldig.

Mijn hoofd is al in de Italiaanse wolken en beelden van knappe Italiaanse mannen, lekker eten, limoncello, shoppen, limoncello en nog meer limoncello schieten door mijn hoofd.

Ik moet me inhouden om niet direct bij de bibliotheek een cursus Italiaans te gaan lenen. Verder dan de woorden pizza en ciao kom ik niet en ik wil natuurlijk wel een goede indruk maken op al die charmante Italianen. Ook heb ik al een selectie gemaakt van jurkjes, broeken, hemdjes en schoenen die mee moeten.

Vriendlief snapt er niks van; “Jullie heb nog niks concreets gepland en je weet helemaal niet of het doorgaat.”
“Nee maar stel dat… een goede voorbereiding is het halve werk, bambino”, zeg ik lachend. Waarna hij zijn hoofd zwijgend schudt.

Ik bel gelijk mijn broer op om te vertellen dat ik ooit naar Italië ga en we praten over de charmes van het pasta-land. Ik visualiseer al hoe ik daar door de straten flaneer … “Nee ik kan niet gaan”, roep ik opeens door de telefoon.
“Hè??! Je gaat toch ook nog niet”, zegt hij.
“Nee, ik kan nooit naar Italië. Het is echt een heel erg groot drama. Italië is destructief voor mijn zelfvertrouwen. Alle vrouwen daar zijn kleiner en slanker. Als ik daar ga shoppen kom ik terug met een giga-minderwaardigheidscomplex. Dat moet ik niet willen.”, zeg ik teleurgesteld.
“Slanker dat valt wel mee hoor, alleen maar wat kleiner, maar lang is hip”, overtuigd mijn broer mij.
“Maar je vergeet dat alle vrouwen daar op hakken lopen en dit ook nog charmant doen. Ik heb zelfs gehoord dat de pantoffels van die vrouwen hakken hebben. Ik kan niet op hakken lopen en helemaal niet charmant en mijn pantoffels zijn in de vorm van pluizige hondjes”.
Mijn broer zucht: “Weet je zus, ik denk dat jouw drama’s wel meevallen,”
“Echt?”, vraag ik hoopvol. Ik hoor gegniffel aan de andere kant van de lijn.
“Ja, alleen die hondjes-pantoffels van jou die zijn wel een groot drama.”